رازِ ته‌دیگِ طلایی که ده سال طول کشید

سال‌ها ته‌دیگم یا ذغال می‌شد یا اصلاً نمی‌بست. هر دفعه قابلمه رو که برمی‌گردوندم، دلم هری می‌ریخت پایین.

یه روز یه آشپز قدیمی بهم گفت: «دختر جون، شعله رو که زیاد کردی، یه حوله‌ی تمیز بنداز زیر در قابلمه و بذار دَم بکشه. عجله نکن.» همین.

حالا فرمولم اینه: کف قابلمه روغن و یه قاشق ماست و کمی زعفران؛ شعله‌ی متوسط برای ده دقیقه، بعد ملایم برای چهل دقیقه با حوله. صدای ترق‌وتروق که اومد، یعنی آماده‌ست.

ته‌دیگ برام فقط یه غذا نیست؛ یه جور آزمونِ صبره. هر بار که طلایی درمیاد، انگار ده سالِ پیشِ خودم رو بغل کردم.