مقالات

یه چایی بریز، چند خط بخون

خاطره‌ها، اشتباه‌ها و ترفندهای کوچیکی که توی این سال‌ها یاد گرفتم. هیچ‌کدومشون مهم نیست — ولی همه‌شون منو ساختن.

اولین قورمه‌سبزی به‌تنهایی

سال‌ها فقط نگاه کردم که مامان درست می‌کنه. اولین باری که خودم پختم، یاد گرفتم صبر یعنی چی.

یه خانم مهربون تو بازار یزد بهم گفت زرشک رو با گلاب تفت بدم. زندگیم عوض شد.

رب انار رو تو دقیقه‌ی اول اضافه کردم. خورش تلخ شد. بزرگ‌ترین درس آشپزی‌م.

هیچ‌وقت اندازه نداشت. «یه مشت اینو بریز، یه ذره اونو.» و همیشه عالی می‌شد.

ته‌دیگ من یا می‌سوخت یا خمیر می‌موند. تا اون روزی که فهمیدم همه‌چیز به یک حوله و کمی صبر بستگی داره.

تو یه کلبه‌ی چوبی نزدیک ماسوله، یه زن میرزاقاسمی درست کرد که هیچ رستورانی نتونست تکرارش کنه. راز توی دود بود.

در فر رو از سرِ ذوق زود باز کردم. کیک مثل آهی نشست. اون شب فهمیدم شیرینی‌پزی علمه، نه احساس.

هر پاییز، حیاطِ مادربزرگ بوی سرکه و سبزی می‌گرفت. حالا می‌فهمم اون ترشی، فقط ترشی نبود؛ یه جور عشق بود.

سال‌ها پیازم یا آب می‌نداخت یا می‌سوخت. یک ترفندِ ساده همه‌چی رو عوض کرد: نمک و حوصله.

ده نفر مهمون، یه آشپزخونه‌ی کوچیک و کلی استرس. اون شب یاد گرفتم مهمونی به غذای بی‌نقص نیست، به آدماست.